La cigala e la hromiga

L’estiu se n'èra anat
Dab l’autona daurada,
E nos avè leishat
Soleta dins son prat,
La cigala estonada
De non pas mei trobar
Mosca ne vèrme tà minjar.
Calèva
Portant víver :
E quin hèr shens emprontar ?
La bestiòta
Tota tristòta
Donc se’n va
La hormiga trobar,
La pregant de lo prestar
Quauqu’un granhòt, tà subsistar
Dinca la primavèra ;
Lo prometent que la purmèra
Serà pagada, shens mancar…
Mes se’n credem l’istuèra,
Cap hormiga jamei encara n’a prestat
Çò qu’a gran pena e s’a ’massat
Dins son humbla demora ;
Tanben ’questa l’arresponó,
Shens i botar gaire faiçon,
Eh ! prauba emprontadora,
Emprontas de bon’ ora !...
Que hèvas au temps caud
En lòc de’t cercar çò qui cau ?
Au bòrd de la Baisa,
Au cap d’un vèrn
Que cantavi ; n’ès bien aise ?
– Jo ? Fòrt aise !...
Ara doncas que’t plaisa
De dansar l’ivèrn.

Jules Portes, regent de Nestièr (Hautas Pirenèas), 1857 

Ficha sancèra ací

Imprimer cet article