Contes

Los arromècs   D’autescòps, los arromècs* que tenguèvan aubèrja au pè deus camins. Que servivan a minjar e a béver a tots los que passavan. E qu’èra tan bon que venguèvan totjorn mes de gents. Mès i avèva hòrt de gents que se n’anavan sense pagar! Alavetz, los arromècs qu’èran maucontents. Un ser, que batalavan*…

Escargòlh Hòrt   Au país de la Dent de l’Ors, que viu ua tribú d’escargòlhs que s’apèra Los Escargòlhs. Pendent l’abòr*, la vita que veng complicada. Non pòden pas avançar pr’amor de las huelhas e deus calhaus; que deven bavassejar* tant e mes*… tot aquò que’us alassan*. Un dia, un escargolhet que perpausa de hèr…

L’avet qu’avèva paur de la nèu   Un còp èra, au miei d’un bòsc, un petit avet. Mes n’aimava pas la nèu e aquera annada, que’n tombava hèra. Alavetz qu’èra triste e los autes arbos que’u repetivan tostemps: « n’ajas pas paur, la nèu ne hè pas arren… » Mes totun, l’avet qu’avèva hred e, com cada…

L’anjo de Lisa Quauques dias après Nadau, Lisa e mamà que des·hasón l’avet, dehòra au ras deu bèth ròc. Que i avèva un petit anjo plan beròi dab las soas alas transparentas e la soa rauba argentada. Mes en tornar a casa, Lisa que s’avisè qu’avèvan oblidat l’anjo. – Qu’ei tròp tard, ce ditz mamà.…

Hoverla, la montanha ennevada   Dens los Carpats, la legenda de la Hoverla qu’ei transmetuda de generacion en generacion… Un còp èra un baron hongrés, János Nagy, qui volèva pujar tà un tuc* haut e esquèr*. Aqueth tuc, aquera montanha que hasèva paur a tots los abitants deu parçan, mes ne sabèvan pas díser perqué.…

L’escotèr deu Pair Nadau   D’autes còps, entà distribuir los presents la nèit de Nadau, lo Pair Nadau qu’avèva un eslissader tirat per quate rèns. Quan arribava sus Tèrra, lo panissèr, la carnissèra e los autes que’u reconeishèvan. – Adiu Pair Nadau, ce disèvan. Adara, lo Pair Nadau qu’a hèra de trabalh pr’amor los mainats e…

Istòria De Caòs a Zèus Totas las civilizacions que vòlen compréner coma lo mond estó creat e quan ne saben pas, qu’imaginan un mite. Los Grècs que disèvan que tot prumèr, n’existiva pas sonque Caòs, puish que neishó Gàia la tèrra, Tartar los in·hèrns, etc. Gàia que balhè neishença a las montanhas, a la mar e…

Leà, Leò e los robòts mainats   Un còp èra dus robòts, Leà e Leò, que volèvan aver un mainat, un robòt mainat de segur. Alavetz, que van véser ua inventora hòrt coneguda. Que’us fabrica un robotòt de husta* qu’apèran Pros.  Malaja, ua broisha en colèra que passava pr’aquí. E que hè un sòrt: – La…

La mòta castrau de Ròcahòrt   D’autes còps, bèth temps a, qu’apielavan* tèrra en un montet* qu’aperavan mòta castrau. Que hasèva un punt haut tà susvelhar los entorns*. E sovent, que cavavan un varat au torn de la mòta tad emparà’s* deus herumis* o deus enemics. Ua legenda que conta la creacion de la mòta…

Lo mont Canigó   Qu’ei l’istòria d’un can provençau qui s’aperava Canigon. Aqueth canhàs qu’èra maishant com la gala: que nhacava* los pòrta-letras*; que nhaquejava* las vielhòtas… un diable! Un dia, qu’anè tà la glèisa ende panar coquets* benedits*. Plan segur, lo caperan* que l’acacè* dab ua crotz, benedita tanben… Lo noste canhasson que huejó…