Hoverla, la montanha ennevada

Dens los Carpats, la legenda de la Hoverla qu'ei transmetuda de generacion en generacion...

Un còp èra un baron hongrés, János Nagy, qui volèva pujar tà un tuc* haut e esquèr*. Aqueth tuc, aquera montanha que hasèva paur a tots los abitants deu parçan, mes ne sabèvan pas díser perqué.

— N'i cau pas anar, ce disèvan.

E que parlavan d'ua legenda trista deus temps ancians...

Mes lo baron non cranhèva pas arren. Alavetz, qu'aperè tots los sons servidors e que partí a la conquista deu tuc. Qu'èra l'estiu e los dias qu'èran ensorelhats. Quan arribè a un vilatge au hons de la montanha, la cima que'u pareishó plan pròcha. Totun, après tres dias de marcha fatiganta, n'avèva pas atenhut lo tuc.

Alavetz que quilhèn un campament, e las gents que's pausèn abans d'atacar lo camin que restava. Tres dias après, lo baron qu'èra mei decidit que jamei. La pujada que comencè. Mes lo vent, lo hred e la nèu que vienón au bèth miei de l'estiu. La tempèsta qu'estó hòrta, tan hòrta que János n'ei pas jamei tornat.

Alavetz, los sons companhons que devaravan en cridar: « Hoverla, Hoverla », çò que vòu díser en hongrés « la montanha ennevada ». Despuish, la montanha que s'apèra Hoverla tà brembà's deu son caractèr perilhós.

Vocabulari

esquèr: difficile, escarpé

tuc: sommet