L’anjo de Lisa (10-12 ans)

L'anjo de Lisa

Quauques dias après Nadau, Lisa e mamà que des·hasón l'avet, dehòra au ras deu bèth ròc. Que i avèva un petit anjo plan beròi dab las soas alas transparentas e la soa rauba argentada. Mes en tornar a casa, Lisa que s'avisè qu'avèvan oblidat l'anjo.

– Qu'ei tròp tard, ce ditz mamà. Que'u tornaràs cercar doman.

Mes, dens la nueit, la nèu que recobrí l'angelet e las soas alas qu'èran vadudas de glaç. Lisa ne'u retrobè pas.

A la prima, la nèu que honó e lo só que balhè vita a l'angelòt. Alavetz, que s'envolè dab los ausèths e que descobrí avets hòrt mei beròis e mei hauts que lo deu salon de Lisa. Mes l'anjo que's trobè tot solet. Alavetz, que's metó a recrutar dens los solèrs deus ostaus deus vilatges deus entorns, tots los anjos qui podó trobar: anjos de totas las talhas, anjos de totas las colors. E que's vienón installar sus las brancas deus avets. Qu'èra plan beròi.

Mes los aseròus e los hais qu'èran tristes.

– Qu'èm tostemps oblidats entà Nadau. N'ei pas juste, ce digón.

Alavetz l'anjo de Lisa que perpausè d'anar cuélher estelas de nadau. Qu'èra quasi perfèit. Ne mancava pas que la musica. Alavetz lo vent que perpausè de bohar aires de musica, las parretas de cantar.

Ah ! Mes n'i a pas presents devath los arbos, que digón los anjos. Alavetz las vops, los esquiròus, las lèbes qu'anèn cuélher presents.

E aquesta annada, ne's saben pas perqué, las gents deu vilatge que decidín de viéner har la hèsta a l'entorn deu lac. E mentre que cantavan a l'entorn d'un huec gran, los anjos, las estelas, los arbos e los animaus que senteishen ua calor los envadir. La calor de Nadau.

E los mainatges, en plaça de cantar "Los anjos dens las campanhas" que's metón a cantar: "Los anjos dens las montanhas".

 

Vocabulari

anar cuélher: aller chercher

aseròu: érable

hai: hêtre

parreta: mésange

Imprimer cet article