L’ariçon e l'estela perduda

Un còp èra, dens un bòsc verd e tranquille, un ariçon dit Tiston. A Tiston que l'agradava passejà's devath los arbes e escotar lo cant deus ausèths. Mes un ser, en levar los uelhs cap au cèu, que vedó quauquarren d'estranh.

— Òh hòu! On ei passada l'estela mei lusenta? ce's demandè.

En efèit, ua esteleta que s'èra destacada deu cèu e qu'èra cajuda darrèr lo puei. Tiston que decidí d'anar véder. Que caminè peu camin de tèrra e qu’encontrè la conilha Blanqueta.

— Adiu Blanqueta! As vist ua estela perduda?

— Òc! Que l'èi vista passar com un eslambret lusent cap au prat.

Tiston que mercegè la conilha e que contunhè lo son camin. Au prat, que trobè lo guit Joan.

— Joan, sabes on ei l'estela?

— Que l'èi vista au ras deu lac! Mes que semblava plan trista.

Tiston que corró tan viste com podèva dab las soas petitas patas. En arribar au lac, qu'entenó ua votz doça.

— Booo... N'arribarèi pas jamei a tornar tau cèu...

Devath ua flor blua, ua esteleta d'aur que plorava.

— Ne te'n des pas! ce'u digó Tiston, que trobaram ua solucion.

Los dus amics que pensèn e pensèn. Alavetz, las lutz de boèr que vengón en volant.

— Nosautes que podem ajudar! ce digón.

Centenas de lutz de boèr que's metón a volar au dessús de l'estela. Que hasón ua escala grana de lutz. L'estela que montè d'escalon en escalon, tostemps mei haut.

— Mercés, amics! ce’us cridè.

E òp! Qu’èra tornada au cèu. Totas las estelas que lusín mei hòrt que jamei. E Tiston que tornè a casa, content. Abans de s'adromir, que vedó l'estela lusenta qui hasè un clinhet. Com entà díser:

— Mercés, brave ariçon!

E dempuish aqueth dia, Tiston que sabó que, quan los amics s'ajudan, las quitas causas qui semblan impossiblas que pòden arribar.

Vocabulari

a casa: chez lui

ariçon: hérisson

clinhet: clin d'oeil

conilha: lapine, conilh: lapin

eslambret: éclair

guit: canard

las quitas causas: même les choses

lusent: luisant

lutz de boèr: luciole

mercejar: remercier