Lo caçaire e la grua

 

Un còp èra un caçaire. Un dia, que tua ua grua e que la balha au son cosinèr.
— Me la serviràs entau sopar, ce ditz.

L'ausèth que sembla tan bon, tan gròs, qui Chichiviu, lo cosinèr, que'n minja ua cueisha. Mmm! Tròp bon!
Lo ser, quan serveish la grua rostida, lo caçaire que s'apercep de tira qui manca ua cueisha.
Qu'apèra lo cosinèr.
— Com se hè qu'aqueth ausèth aja pas qu'ua cueisha?
— Pr'amor totas las gruas qu'an sonque ua sola pata, ç'afirma Chichiviu.
— Tè! ce ditz lo caçaire. E ben, doman, qu'anaram a l'estanh entà verificar.

Quan arriban au bòrd de l'aiga, las gruas que dromen totas sus ua pata.
— Alavetz, b'èi rason? ce ditz lo cosinèr.
Mes lo caçaire que frapa dens las mans e las gruas, desvelhadas, que pausan la lor segonda pata per tèrra, prèstas a s'envolar.
E Chichiviu que ditz:
— Aquò non compta pas. Si avèvatz frapat dens las vòstas mans ger ser, la grua qu'auré sortit tanben la soa segonda pata.

Conte italian

 

Vocabulari

grua: grue ; qu'ei un ausèth deus grans, que pòts véser las gruas au Parc Regionau de las Lanas de Gasconha.

Imprimer cet article