Los dius e las vacanças

De segur, las vacanças n'existivan pas a l’epòca anciana de la mitologia. Que cau aténer 1231, quan lo papa Gregòri IX acòrda un mes de vacanças aus escolans taus trabalhs agricòlas.

Mès qu’ei lo parat de conéisher quauques dius grècs.

Ermès qu’ei lo messatgèr deus dius. Qu’ei tanben lo diu deus viatjaires, de las termièras, e tanben deus panaires e deus mensongèrs! Los Romans que’u van aperar Mercuri. Ne pensavan pas aus vacancèrs en tot balhar aqueths ròtles a Ermès mès aus mercadèrs.

Benlèu, anaratz tà la mar. Avisatz-vos, a còps, lo diu grèc de las mars, Poseïdon, qu’ei maucueit e que boha tà hèr en·hlar las andadas e, mes, tà provocar tèrratrems.

Que vos cau tanben un pauc de sorelh. Èlios que mia lo carri deu sorelh. Sabetz qu’un còp, Elios qu'avèva hidat lo son carri au son hilh Feton (que vòu díser lo qui lusís). Aqueste que perdoc la mestresa deu veïcule e que s’apressèc de la tèrra, en començar de cremar la soa susfàcia. Alavetz, Zèus lo devoc periclar entà sauvar lo monde. Feton, los peus en huec, que cajoc dens lo flume Eridan, acerà a l'oèst.

 

Vocabulari

andada: vague
en·hlar
: enfler, gonfler
estar maucueit: avoir mauvais caractère
mensongèr: menteur
mercadèr: marchand
panaire o raubaire: voleur
papa: pape
periclar: foudroyer
termièra: frontière
tèrratrem: tremblement de terre
vacancèr: vacancier

Imprimer cet article