Mitologia 4- La lèit d'Èra

Zèus qu'èra lo nom grèc deu rei deus dius d'Olimp. E Jupitèr qu'èra lo son nom roman. La sua hemna que s'aperava Èra (o Junon deu son nom roman); qu'èra la divessa deu maridatge.

Mès, Zèus qu'avoc fòrças mestressas. Un còp, que voloc un hilh hòrt e capable de hèr espleits. Entà hèr aqueth hilh, que causiscoc ua umana, Alcmèna, princessa de Micenas. Lo nenet que neishoc hòrt, tan hòrt qu'un dia estofèc duas sèrps dab las suas mans.

Mès, Zèus que voloc lo hilh qu’estosse immortau, com eth. Alavetz, pendent qu'Èra se pausava, que botèc lo mainat adromit sus la popa de la divessa entà que lo nenè bevosse la sua lèit. En tot se desvelhar, lo nenet qu'avoc hame e que prengoc la popa d'Èra. Suspresa, Èra que’u possèc e la sua lèit que shisclèc e que’s barregèc sus la capa deu cèu, en tot formar un gran camin d’estelas, la Via leitosa.

Zèus, tà apatzar la hemna, que cambièc lo nom deu mainat. D'ara enlà, que s'aperèc Eracles en l'aunor d'Èra. Los Romans que l'aperèn: Ercules.

 

 

Vocabulari

barrejà's: se répandre

capa deu cèu: firmament

Èra: Hera

pausà's: se reposer

shisclar: gicler

Via leitosa: Voie lactée

Imprimer cet article