Las dunas
La mar que pòrta sable sus la plaja. Puish, lo vent que’u s’empòrta de cap a las tèrras. Quan encontra un obstacle com bruishons ou arbes, lo sable que s’apièla au pè. La pièla de sable que vad de mès en mès grana dinc a formar ua duna o ròca com disen los lanusquets.
Còstas de Gasconha que son formadas de ròcas de Biàrritz enlà dinc a l’isla d’Auleron en Charenta, sia mès de 250 quilomètres. La ròca deu Pilat qu’ei la mès grana d’Euròpa. Que puja a 109 mètres de haut.
Possadas peu vent, las ròcas qu’avançan de cap a las tèrras. Que’us podem alentir o arrestar dab gorbets qui an arraditz de las pregondas, o arbes plantats. Que’s cau guardar de marchar sus las ròcas tà non pas har eslurrar lo sable de cap a las tèrras.
Tanben, que i a ròcas dens lo desèrt. Que disem un erg. Lo vent hòrt que càmbia d’un dia a l’aute la fòrma de las ròcas; atau que semblan marchar totas solas. Qu’ei aisit de i pérder lo son camin.
Vocabulari
alentir: ralentir
apielar: amonceler, entasser
bruishon: buisson
duna, ròca: dune
eslurrar: glisser
gorbet: oyat, gourbet (planta qui creish suu sable)
pièla: tas