Lo corbaish
Lo corbaish qu’a plumas negras. Que minja de tot: granas, fruta, insèctes, graulhas, sèrps, carnús. Que’s tròban suu bòrd deus camins tà minjar bèstias esglaishadas per las autos. Que’s tròban tanben dens las descargas de lordèras tà minjar tot çò que pòden trobar.
Lo corbaish qu’ei drin panaire. Que s’estuja dens lo son nid calhaus blancs, tròç de hèr, balas de gòlf. Qu’aima çò que luseish. Qu’aima tanben panar lo dequé deus autes corbaish.
Lo corbaish que viu hèra vielh, dinc a trenta ans. Que’s sap servir d’utís com ièrbas e tròç de boès. Que n’i a que disen qu’ei intelligent. Jan de la Hont, eth, que pensa lo corbaish qu’ei gloriós e que minja hormatge.
Lo corbaish e l’arrenard
Mèste corbaish sus un vèrn embrancat,
N’eth sué bec tenguèva un hromatge.
Mèste arrenard peth herum aperat,
Tengó, m’an dit, este lengatge:
«Mossur deth corbaish, adishatz!
Quin me pareishetz bèth, e quin etz afaitat!
De segur, si vòste ramatge
Aparia vòste plumatge,
Deths ausèths d’este bòsc, qu’ètz plan vos eth fènix.»
De gòi, tot capvirat ad aqueste paraulís,
Eth corbaish de sa votz tan bèra
Que vòu hè grana bronidèra;
Qu’aubrís eth ganitèth e eth hromatge que cai.
Eth arrenard que’u pren e ditz: «Brave compair,
Cada flaunhac qui flata
Per qui l’enten que’s hè greishar ’ra pata!
Que vau tà vos esta leçon
Mes qu’un bèth hromatge d’Aussun
Mossur, qu’aprenem a tot atge.»
Eth corbaish, sus son brancatge,
Jurè, drin tard, quan estè pres,
Acapotit, hontós, de non s’i tornar mès.
Nabalhet
Vocabulari
acapotir: accabler
afaitar: parer, orner
carnús: charogne
corbaish: corbeau (en Gascogne, dans les plaines, il s'agit en fait de la corneille noire ; le corbeau freux vit au nord d'une ligne Bordeaux-Grenoble)
dequé: provisions
esglaishar: écraser
flaunhac: lèche-bottes, vil flatteur
fruta: fruits
ganitèth: gosier
herum: odeur (sauvage)
lordèra: poubelle
panaire: voleur
paraulís: verbiage